Charlotte in Bolivia 2006-2007

De vuelta en Belgica.

2007-08-03T19:51:10+02:00

Sinds 5 dagen spring ik terug rond in Oostende, en zonder al te veel probleempjes heb ik het zonnetje op een of andere manier ook meegekregen. Geniet er van!

Het verlaten van Bolivia is niet zonder traantjes verlopen, zowel bij het afscheid nemen van mn vrienden & familie als bij het afscheid nemen van La Paz zelf. Het gaf een raar gevoel om met het vliegtuig over de stad te vliegen, wetende dat het misschien mn laatste keer in lange tijd zou kunnen zijn dat ik dit tapijt van lichtjes by night nog eens zal kunnen bewonderen.

Van La Paz zijn we in 1uurtje naar het hete Santa Cruz gevlogen, waar we nog 2 dagen een eind-oriëntatie hadden en waar we afscheid hebben moeten nemen van onze Swedish boy Per, want die geraakte niet meer in onze valies, wat wel nog een zwak momentje was...

Vrijdag de 27ste juli zijn we dan uiteindelijk de lucht ingeschoten richting Buenos Aires, Argentina. Waar we 6uur hebben moeten wachten op onze volgende vlucht. Maar, wie huppelde daar ook nog rond.. Per. Die had er zijn vlucht gemist. Om de tijd te verdrijven hebben we er vollop getsjangel geluid geproduceerd op onze instrumentjes. (In de hoop dat ze ons op een vluvht van een paar uur eerder zouden zetten, heheh)

Later op de avond was het dan tijd om het volgende vliegtuigje onveilig te maken (voor alle duidelijkheid, we hebben het vliegtuig niet opgeblazen, 't is maar een manier van spreken hé), richting Atlanta. Daar hadden we behoorlijk wat tijd om ..ons te vervelen, want pas 14 uur later zouden we vertrekken naar regenland.

Uiteindelijk zijn we zondagmorgen geland in een een kletsnat Zaventem, maar we hadden nie anders verwacht. Iedereen zat vol spanning, maar niemand durfde als eerste door de gate te gaan. Aangezien er geen weg terug was, was het even een knopje omdraaien en hupsa, zoeken naar bekende gezichtjes. Ginder stond mijn 1-jaar-niet-geziene-familie met een spandoek in de handjes.. en daar (ja die mochten ook niet ontbreken hé) kwamen de traantjes al gauw.

Na veel gebabbel en onwennige gevoelens onderweg in de auto keek ik er al naar uit om thuis opt gemak te douchen en dan wat slaap in te halen. I wished! Toen ik arriveeerde zat mn huisje gevuld met familie, geburen, vrienden en "echte" belgische frietjes. En hupla, mijn tranensysteem weer opgang. (ja die hebben een full-time job gehad de afgelopen 5 dagen, hehe.) Maar al bij al was ik wel blij iedereen trug te zien hoor, ookal is het een verdeeld gevoel dat ik nu heb om terug te zijn...

Dit jaar is veel te rap voorbij gevlogen..

Ciao ciao en geniet nog vant lekker weertje, Lotte

Ya falta pocito.

2007-07-16T17:53:49+02:00

Amigos!

Hier ben ik (misschien) voor de laatste keer vanuit het Zuid-Amerikaans Bolivia. Want binnen enkele dagen spring ik terug rond op Belgische bodem. In mn laatste maand hier ben ik vooral ziek geweest, een full-time verkoudheid met daar bovenop een ambetante maag (lang leve motilium)... Maar no way dat ik dit in mn bedje zou doorbrengen. Dus, dan mezelf maar mentaal voorbereid om te gaan shoppen in "Mercado de las brujas" (heksenmarkt). En het was nodig, want ik heb er 3 dagen voor nodig gehad om al mijn souveniers en k-dotjes te kopen. Dus je mag "shop til you drop" wel redelijk letterlijk nemen. Nu zit ik hier met 4 dozen die ik nog in Oostende moet zien te krijgen!

In het weekend van 7-8juli ben ik samen met Alex naar Coroico vertrokken, in Los Yungas, voor een folklorisch festival. Daar zijn we Viko, Per en Iris tegengekomen. In het hotel hingen er enkele hangmatten met zicht op het Andes gebergte, je kunt je geen ontspannendere plaats inbeelden, precies of de tijd stond er stil. Savonds zijn we dan naar het festival gegaan met zn allen, groepen zoals "Los Kjarkas" en "Azul Azul" waren er.. (tis ni dat et bekend in de oren zal klinken voor jullie) en een overvloed aan bier, want het was er tropisch heet (en we moesten ons vloeistof gehalte toch wat op peil houden eh..) De muggen waren dan ook zeer attent, met als resultaat dat ik nu een overloed aan muggebeten en jeuk heb, maar buiten deze kleine detailles heb´k me wel super goed geamuseerd!

Nu is het hier vakantie (voor degenen die normaal naar school gaan) ..en vorige week hadden we hier de koudste week van het jaar, het heeft zelfs eventjes gesneeuwd in El alto, wat blijkbaar lange tijd geleden was.. Mn mama is me er zelfs in de ochtend speciaal wakker voor komen maken om het me te melden.

Voor de rest, veel Zuid-Amerikaans voetbal gekeken hier op TV. Voor de geinteresseerden, Brazilië heeft de finale in "La copa sudamericana" gewonnen tegen Argentina (3-0). Dan gisteren, 15juli (Kathy, je bent de eerste dit jaar om me te feliciteren, maar dat kan ook liggen aan het feit dat het pas volgende maand mn verjaardag is, hehe, toch bedankt!) was het hier feestdag in La Paz. Ik ben naar de parade gaan kijken in de straten en heb éindelijk onze president Evo Morales gezien, die dan in het speciaal ook eens gezwaaid heeft naar mij en Iris (en misschien ook wel een beetje naar de andere honderden mensen die rondom ons stonden ;)).

Been there, done that: Het hoogstgelegen bevaarbaar meer van Zuid-Amerika bevaren, het Titicacameer. Ben de grootste Christo van Zuid-Amerika gaan beklimmen in Cochabamba. In Samaipata zijn de grootste roofvogels ter wereld boven mijn koppeke komen rondvliegen, de Condors. Ben de mijnen gaan bezoeken in de hoogst gelegen stad ter wereld, Potosi. Dan gaan rond-cruisen in jeep op de grootste zoutvlakte ter wereld, Salar De Uyuni. Op de grens met Argentina, Brasil en Paraguay zijn w met een bootje gaan varen langs de grootste watervallen van Zuid-Amerika, Las catarata del Iguazú. In Buenos Aires (Argentina) heb ik rondgehuppelt op de breedste straat ter wereld... EN, ik heb het geluk gehad om 1 jaar in de mooiste en hoogst gelegen HOOFDSTAD ter wereld te mogen gewoond hebben, La Paz!

Nu is het aftellen hier toch wel begonnen, welja, aftellen? Zo zie ik het niet echt. Ik ben gewoon nog aan het genieten van mn laatste dagen in La Paz (ik krijg er zelfs een beetje kippevel van nu dat ik het aant typen ben). Deze week gaat mijn familie nog een despedida doen voor me en dit weekend nog een laatste Boliviaans feesje met vrienden. Volgende week hebben we nog oriëntatieweek met alle AFSers in Santa Cruz en vandaar vertrekken we dan naar Buenos Aires.

Nu, ik mag dan wel binnekort in de lucht hangen on my way to Zaventem, maar ik keer terug met een "monton" aan herinneringen en goeie vriendschappen.. Hope you enjoyed it, ik zeker en vast (!) én nog meer dan dat ik het hier heb kunnen neerschrijven het afgelopen jaar! Viva Bolivia carajo!

Tot in Belgie! Chaus, chokie.

ARGENTINA !

2007-06-29T22:27:48+02:00

"Ché Boludo", Argentinië is een buurland van Uruguay, Bolivia, Chili , Paraguay en Brazil. En is hét land van de tango, voetbal, wijn, maté & overheerlijke vlees!

Samen met Iris, Per en Alex ben ik er een hele maand gaan rondtrekken. We zijn den eerste juni vertrokken met de bus naar Salta (Noord-Argentinië), maar daarvoor moesten we eerst de grens Bolivia - Argentinië overwandelen.. dat doet een mens ook niet elke dag he! Tegen de avond zijn we dan gearriveerd in Salta. En toen kwam het.. onze eerste "mini-cultuur-choque". Opweg in de taxi van de busterminal naar ons hostal zaten we met zn allen met onze mond open te gapen door onze raampjes. Mensen die rode en groene verkeerslichtjes respecteren, er waren bushaltes, taxi´s met prijstellertjes,... Jawel hoor, het was even slikken. Precies of ik had 10 maand op een andere planeet gewoond. Maar om eerlijk te zijn, ik was er al snel terug aan aangepast ook hoor. Salta is een gezellige stad, we hebben daar een wandeling gemaakt, gepicknicked op de plaza en in de namiddag zijn we verder gereisd naar Tucúman.

Tucúman is echt een mooie stad. Daar zijn we vooral gaan city-touren en gaan "window-shoe-shoppen". In de avond zijn we een cafétje en het plaatselijke bier gaan opzoeken om dan opt gemak wat te poolen.

In het algemeen , qua voeding, kookten we zelf. In de hostals waar we verbeleven was er meestal wel een gemeenschappelijke keuken aanwezig waar je potjes en pannetjes kon gebruiken, en dat is nog geestig ook. (Alhoewel mijn kookkunsten toch niet 100% zijn..)

Na Tucúman zijn we met de trein doorgereisd naar de hoofdstad, Buenos Aires. Je zou denken, met de trein lekker comfi.. Nah, dat was het niet! De rit duurde 25uur en de zitjes waren van die harde zetels waar je enkel rechtop kon zitten. Nu, alex had het gevonden.. Hij had zich languit over een zetel gelegd met Iris haar vest onder zijn hoofd tegen het raam, hij was enkel vergeten dat het raam openstond! Zoeeef daar ging Iris haar jasje.

Na een crapy 25 uur zijn we toch heel aangekomen in Buenos Aires! Het station was zó groot, precies een luchthaven. Daar hebben we dan een man ontmoet die voor ons een hostal-appartementje geregeld heeft. Per & Alex en Iris & ik hebben wel elk een 1-persoonsbedje moeten delen, maar we hadden een bed en dat was het voornaamste op dat moment. De dag erna zijn we dan toch maar op zoek gegaan naar een ander hostal. (In een hostal slaap je meestal met nog andere mensen op de kamer, zo een 6 tot 8 personen. Maar tis ook een manier om andere mensen te leren kennen en verhalen te horen van andere rondtrekkers.) Dan zijn we bijna de hele namiddag gaan shoppen, want de winkels zijn er niet zo crapy als in Bolivia, dus dan maar met de volgende gedachte in ons achterhoofd: "Shop ´til you drop! " Buenos Aires staat ook bekend voor het nachtleven, als het gaat over uitgaan dan. Zo zijn we naar een elektro-feesje geweest, in een plaats dat Cocoliche noemde, tot in de vroege uurtjes en kmoet toegeven dat het lang geleden was dat´k nog zo goed gefeest heb! De volgende dag zijn we (samen met onze kater) gaan eten in restaurantje waar er tango werd gedanst. Echt mooi! En het was genieten, want het Argentijns vlees (wat Asada wordt genoemd) was er overheerlijk. Zelfs Per & Iris die vegetariërs zijn hebben efkes hun principes gelaten voor wat ze zijn en genoten van een goeie biefstuk! en met een goed gevulde maag zijn we doorgereisd naar Paso De Los Libres, waar Iris haar Belgische neef (Joachim, ook een uitwisselingsstudent) woont.

We zijn er heel vroeg in de morgen aangekomen en waren content dat we bij Joachim thuis een warme kop thee en ontbijt kregen én een zalige douche mochten nemen. Hij heeft ons dan ook een typisch Argentijs-kaartspel geleerd, wat "Truco" noemt. Maar het leek mij toch iets te ingewikkeld, geef mij maar wat dobbelstenen om "Cacho" te spelen, typisch Bolivia. Savonds hebben we samen met Joachim zijn vrienden Empanadas gemaakt en poker gespeeld. Rond 2h snachts moesten we de bus nemen naar Iguazú.. Welja, dat dachten we toch! Toen we in de busterminal aankwamen was er geen bus te bespeuren. Na dit frustrerend moment zijn we er achter gekomen dat we onze ticketjes verkeerd hadden gelezen, man man man.. Dan hebben we maar de koude nacht doorgebracht in de terminal, om vroeg in de morgen de eerst komende bus te nemen naar Iguazú!

Iguazú staat bekend om zijn watervallen, Las cataratas del Iguazú. Dit zijn de hoogste watervallen ter wereld en liggen op de grens met Brazil, Argentina en Paraguay. We zijn met een speedboot het water opgegaan en hebben een gratis douche gekregen! Maar het was geweldig! En alsof het niet mooier kon, was er ook nog een regenboog te zien waarvan alle 2 de uiteinden te zien waren in het water, gewoonweg prachtig! Voor mij was deze plaats dan ook 1 van de flashpunten gedurende onze reis.

In de late namiddag TERUG de bus op naar Buenos Aires voor een halve dag, om vandaar dan door te reizen naar Puerto Mádryn. We hebben er nog een halve-dag-trip van gemaakt in Buenos Aires en zijn "La Boca" gaan bezoeken. Dat is een steegje met allemaal kleurrijke huisjes, helemaal verschillend dan de rest van de stad. Aan het eind van deze straat lag het Boca Junior Football Stadion. Na dit korte city-tripje zijn we in de terminal gaan wachten op onze bus.. maar Buenos Aires zou Buenos Aires niet zijn zonder zijn ladrones. Ik denk dat we 5 seconden niet naar onze rugzakken aan het kijken waren en voor we het wisten was er eentje gaan lopen met Per zijn bagage. Nuja, buiten een i-pod is hij gelukkig niets waardevols kwijt. Dan maar met een rugzak minder de bus op naar Puerto Mádryn!

Puerto Mádryn was bere koud maar na 10 maand zag ik eindelijk de zee en het strand terug! We zijn dan in de duinen gaan pick-nicken en daarna hebben we een mega lange wandeling gemaakt op het strand. Was genieten hoor! De dag erna zijn we op tour geweest om walvissen, zeeleeuwen en zee-olifanten te gaan zien. Normaal zouden we met een boot het water opgaan, want naar het schijnt kun je ze dan van heel dichtbij bekijken.. maar het heeft niet mogen zijn. Het weer zat niet mee, er was juist storm op komst dus dan zijn we langs de kust gaan wandelen en hebben we ze toch vanuit de verte kunnen bekijken. In de avond zijn we dan doorgegaan naar Bariloche, de sneeuw gaan opzoeken!

Bariloche is 1 van de plaatsen waar we allemaal heel hard naar uitkeken, om te gaan snowboarden! Het is een gezellig klein dorpje waar veel studenten vanover heel Argentina naartoe komen als ze zijn afgestudeerd, om er te feesten. Maar het is er wel om dood te vriezen. We hadden een hostal op de 10de verdieping, en een prachtig zicht over een meer en de bergen! Daar hebben we veel nieuwe mensen leren kennen wat wel tof is, want aangezien Iris nog nooit had geskied of gesnowboard heeft zij zich dan wat bezig gehouden met andere mensen uit het hostal. De eerste dag zijn ik, Alex en Per dan ons ski materiaal gaan huren. Alex zijn gedachtengang was deze: "hoe goedkoper, hoe beter", dus had hij een skipak aangetrokken dat veel te kort en te kleurrijk was, wat wel voor een hilarisch moment zorgde! Per en ik zijn 5 minuten niet meer bijgekomen van het lachen. De volgende 3 dagen lag er mega veel sneeuw, super leuk. Maar de laatste dag had het iet wat te veel gesneeuwd en er was geen elektriciteit, wat betekent.. geen werkende liften! Was wel efkes vloeken, maar geen probleem. Dan zijn we elke keer 5 minuten naar boven gewandeld om in 5 seconden terug beneden te staan, hehe. En toen heeft Iris er gebruik van gemaakt om ook een keertje te proberen, met Per als leraar. Wat wel voor leuke filmpjes heeft gezorgd. Dan maar wat sneeuwmannekes gemaakt en een sneeuwgevecht gehouden, was ook dikke leute.

De volgende dag, samen met mijn dikke verkoudheid, up to Mendoza! Echt een lelijke stad maar staat wel bekend voor zijn lekkere wijn. We zijn er een wijngaard gaan bezoeken en hebben de wijn gedegusteerd, na 2 glaasjes was het woordje "tipsy" al welgekomen LOL. Kheb er een goeie fles wijn gekocht voor mijn Boliviaanse papa zijn verjaardag en hij was er btw heel content mee. In Mendoza is onze trip dan ook geeindigd, en kmoet zeggen twas de max!!

Enkel mn Spaans is er wat op achteruit gegaan. Aangezien Per nederlands aan het leren is en wij een beetje Zweeds werden deze 2 talen en Engels het meest gesproken.. dus dat deed wel weer efkes raar om met mn familie te babbelen toen ik terug was!

Nu begint het AFScheid van Bolivia toch echt dicht te komen. Nog juist 30 dagen voordat ik terug in Oostende rondhuppel.. en het begint toch wel te kriebelen als ik eraan denk! Maar eerst nog dubbel en dik genieten van mn laatste dagen hier. En jullie, geniet van de zomervakantie!

Kus Lotte.

Salar de Uyuni.

2007-05-22T23:30:37+02:00

Hallo daar.

Ik heb een schitterende ervaring opgedaan. Kben gaan rondhuppelen op het mooiste natuurwonder ter wereld, jawel EROP, namelijk "Salar de Uyuni"! Deze zoutvlakte is even groot qua oppervlakte als Vlaanderen! Degenen die Peking Express een beetje volgen zullen waarschijnlijk al weten waarover ik het heb.

Wel, vroeg vroeg in de morgen, op 11 mei 2007, ben ik samen met enkele AFSertjes uit La Paz in flota vertrokken naar Oruro. Toen we na 3uur aankwamen, zijn we nog met pak en zak al wandelend mogen gaan zoeken naar het treinstation van Oruro. Eens we daar waren was het afwachten tot alle andere comités (met Tess!) aankwamen want dit was een internationale activiteit. Twas er enorm koud. Brrr..Na lang gewacht en gebibber zijn we dan in de avond uiteindelijk vertrokken met de trein naar Uyuni! Gedurende 8uren raasden we wel zéker aan 50km per uur en in een enorme koude doorheen el campo. Man man man. Maar, onderweg waren wel enkele prachtige landschappen te bewonderen (met echte flamigos, lol). Eens gearriveerd in Uyuni werd de hele groep studentjes verdeeld over 11 verschillende jeeps, die ons naar 3 verschillende hotels brachten. We mochten er in de douche ons haar NIET wassen, want dat ging anders bevriezen zeiden ze ons. (Ofwel zijn we gewoon zó lichtgelovig)

De rest van de reis had elk groepje van 6 personen zn eigen jeep met chauffeur en kokin, want elke dag trokken we verder naar een andere plaats dus er moest iemand meezijn om onze maagjes te vullen he. Mijn jeepje zat volgepropt met Iris, Tess, Lore, Eva en Mieke.. Puur chicas & Vlaams!

Op zaterdag 12 mei zijn we naar Isla Pescado (Cactus eiland) geweest. Dit is gelegen middenin de zoutvlakte, het Salar. En echt.. kheb nog nooit zo een adembenemend zicht gezien in mn bijna 20-jarig leventje. Als je rondom je keek zag je enkel wit wit wit zout, oneindig ver! Later zijn we dan nog een hotel gaan bezoeken die volledig uit zout gemaakt was, stoelen, tafel, bed, muren... en dan was er ook nog een vlakte waar er van die zout-hoopjes verspreid lagen, echt de moeite! (Effe ter informatie nu: Voor elke zak van 1000kg zout dat ze verkopen, ontvangen ze MAAR 1Euro.) Savonds zijn we dan gaan slapen in een of ander "hotel", en vanaf 21uur had je over heel Uyuni geen elektriciteit meer, dus ook geen licht... Lang leve de kaars.

De volgende dagen zijn we nog verschillende plaatsen gaan bezoeken, zoals "Arbol de Piedra" (Dit is een steen die door invloed van de wind, de vorm van een boom heeft aangenomen), "Roques de Dali" (Rotsen waar naar het schijnt de kunstenaar Dali zijn schilderijen op heeft gebaseerd), "Laguna Verde" (Dit is een groen meer en dat komt omdat er geen levende diertjes rondploederen in dit water, enkel algen, vandaar de kleur.), "Laguna Colorado" (Dit meer is rood, dat had ook iets te maken met beestjes, wind en de zon. Maar vraag me ni meer hoe dat et in mekaar zit, want de combinatie ervan benk precies wa vergeten... Gelukkig kun je dit altijd op GOOGLE vinden, succes.)

Maandag 14 mei, in de kille ochtend zijn we super vroeg vertrokken om een actieve vulkaan en enkele ghysers te gaan zien. Daarna zijn we doorgereden naar de termale waters (hot springs), wie wilde kon er zwemmen. Maar, goed zot moet je daarvoor zijn als je´t mij vraagt, want iedereen die niet in zn zwem-tenuetje in het water aan het plonsen was stond langs de kant, ingepakt in een dikke jas, wantjes en een mutsie! (Met andere woorden, mij als koudbloedig ding kreeg je het water niet in)

En als afsluiter van dit adembenemend reisje zijn we naar "Valle de roques" gaan kijken. Dit waren rotsen waar je een bepaalde vorm kon inzien. Bevoorbeeld, een dier of een hoofd van een mens.. Was wel mooi met de ondergaande zon.

...Nu terug in La Paz, de werkmannen zijn vollop aan het werken bij ons thuis. De keuken is niet meer, de living is niet meer, de gang is niet meer, de garage is niet meer.. Ze zijn echt alles aan het kapot slaan en vernieuwen! Wat soms wel voor enkele oncomfortabele situaties kan zorgen. Maar daar leert een mens ook mee leven. En nu, nu is het uitkijken naar donderdag 1 juni voor mijn volgend reisje... and the trip goes to, ARGENTINAAA!

Salukes, Cha.

San Pedro Prison.

2007-05-10T15:41:23+02:00

Even informeren over mn terugkomst naar Belgie, jawel ik kom terug! Op 29 juli 2007 om 8h30 word ik met de "luchtpost" gedropt in Zaventem. Samen met alle Belgische AFSers vertrekken we de 27ste juli vanuit Santa Cruz met het vliegtuig naar Buenos Aires (Argentina). Daar moeten we de hele dag op de luchthaven doorbrengen, want we hebben pas in de avond onze volgende vlucht, naar.. Atlanta. Vandaaruit zal dan (hopelijk) onze laatste vlucht richting Zaventem airport gaan! Dus.. be prepared!

En dan nu, back to Bolivia: "San Pedro Prison". Dit is de gevangenis van La Paz, eigelijk meer een stadje /dorpje op zichzelf! Geloof het of niet maar je zou met plezier een misdrijf plegen om gearresteerd te worden. Korte beschrijving van hoe het eraan toe gaat.. Binnenin zijn er geen bewakers en de gedetineerden zijn niet verplicht om een "zwart-wit" gelijnd uniform te dragen. Ook de vrouw, kinderen en huisdieren van de gevangene mogen er verblijven, ze mogen dan ook hun eigen "cel-sleutel" bij zich houden. Verder op het gevangenis-eigendom zelf zijn er verschillende kerken, winkeltjes, klaslokalen, kinderopvang, restaurants.. Maar zoals in "the real world", aan alles hangt natuurlijk een prijsje vast, en de gavangenen moeten dan ook alles zelf betalen. Om geld te verdienen kunnen ze binnen de gevangenismuren ook werk zoeken, waarvoor ze betaald worden. En hoe meer geld je bezit, hoe een "comfortabelere" cel je je kan veroorloven. Want die zijn namelijk onderverdeel in categorien, door middel van "sterren". Bijvoorbeeld, een "5-sterren-cel" bestaat uit een met tapijtbedekte vloer, veel espacio, zicht over de stad én kabel TV! En zo gaat het door tot een "1-ster-cel".

Zelf heb ik deze gevangenis nog niet bezocht, maar dat ben´k zeker nog van plan! En naar het schijnt, op bepaalde toeristische-bezoek dagen, wordt de gevangenis versierd door de "bewoners", hoe bizar is dit niet!

Verder is alles hier dik in orde. Overlaatst ben ik samen met Iris gaan "city-touren" doorheen La Paz, in zo´n grote-rode-open-dubbeldekker-bus.. toeristischer kan je je niet voorstellen! Zo zijn we naar een mirador geweest, Killi-Killi, waar je een prachtig zicht had over de hele stad! Mijn foto´s zijn precies "postkaartjes", hihi.

Iets minder nieuws is dat ik, opnieuw, bestolen ben. De eerste keer (ergens in september vorig jaar) hebben ze mn GSM van Belgie gestolen, als ik terug ben moet´k me dus een nieuw "machientje" aanschaffen (Mama? Hehe). De keer erna is mijn "sjakosh" opengesneden.. en nu, toen ik van de gitaarles kwam hebben ze mn gitaarzak opengesneden. Mn portefeuille is gestolen, maar de dief zal er niet veel rijker van zijn geworden want khad juist al mn Bolivianos uitgegeven aan kado´tjes. Dus buiten een schram op mijn gitaar en een mooi portefeuilletje (dat ik nooit meer zal terug zien, snik..) ben ik niet veel kwijt.

Voor de rest vul ik mn dagjes met huisoudelijke taakjes, zoals hondekak opkuisen op de patio. Universiteit. Reis naar Argentina plannen. Gitaar tokkelen op "Iris haar berg", waar we overlaatst nog hebben genoten van PAPRIKA chips en een "echt" Belgisch pintje, die ik had bewaard tot nu! ..en snachts, snachts lig ik wakker.. nope, niet omdat mn bed niet zacht genoeg ligt, maar omdat ik constant denk wat ik in welke valies ga proppen als ik terugkeer.. Waar ik mij toch zorgen over maak hé..?

Take care. Ch.

Spreekwoorden, na 9 maand Charlotte citeert: Ik heb al genoeg door de "ogen" gezien!

Ojo del Inca.

2007-05-05T23:09:20+02:00

Beste Belgenlandje, nog steeds dezelfde hete temperaturen daar? Laten we nu wel hopen dat het niet gaat sneeuwen van de zomer! Wel, ik ben voor enkele dagen de koude gaan opzoeken in Potosi, een stad die nóg hoger ligt dan La Paz, namelijk op 4000 meter. En dat voel je ook, want als je even te snel of te lange inspanningen doet dan wordt je nogal redelijk rap kortademig of duizelig. Maar met een tasje coca-thee kan dat allemaal verholpen worden..

Potosi. (01 tem 04 mei 2007)
Vertrokken op dinsdag 01 mei, ookwel "Dag van de arbeid", dat wil zeggen : Geen mobilidad in La Paz. In de straten reed geen openbaar vervoer rond, enkel personenwagens, taxi´s, fietsers (!) en wandelende mensen. Wat raar was om te zien, want normaal is deze stad redelijke druk als het op verkeer aankomt. Dan zijn we maar in taxi naar de terminal gereden, waar ik samen met Alex, Iris en Stefan moest wachten op Alexander´s klas, we zouden met hen mee naar "Tinkus" (een typische dans uit Potosi) gaan kijken.

Want op 3 mei is het namelijk "Fiesta de la cruz". Dan wordt er gedanst en gefeest, maar in deze traditionele dans wordt niet enkel gedanst, ook gevochten. En als iemand bloed dan is het er groot feest. Want hoe meer bloed er aan te pas komt, des te beter voor de "pacha mama" (moeder aarde) en als iemand sterft, dan zal het een super jaar worden voor de "papas" (aardappelen)... Gelukkig blijven de tradities in België wat meer aan de "vredelievende" kant!

Maar, toen bleek dat Alexander zich vergist had van uur en zijn klas pas 16uur later ging vertrekken! Dan maar met ons vieren naar Potosi. Onderweg zijn we nog opgehouden door de policia, omdat er een grote hoeveelheid Cocaïne en pornofilms gevonden was tussen de bagage. De bus mocht niet vertrekken voordat de "eigenaar" zich bekend maakte. Natuurlijk niemand gaat fier zijn hadje in de lucht steken en zeggen dat het van hem is hé.. Tot we daar lang genoeg hebben gestaan en de bus uiteindelijk verder mocht! (Zonder de Cocaïne en de films wel te verstaan, daar ging de politie wel "voor zorgen".

Op 2 mei zijn we gearriveerd in Potosi, voor mij was dit al de derde keer ondertussen. Twas 6 uur ´s ochtends en vreselijk koud! Omdat het zo vroeg was konden we nog geen hoteletje zoeken, want te vroeg aankomen betekent de nacht van voordien ook betalen.. dus dan zijn we met pak en zak nog wat in de vriezende kou gaan rondtsjekkelen doorheen de stad. ´Snamiddags zijn Alex en Stefan met de papa van mn "ex-familie" Cerro Rico (4200m) en de mijnen gaan verkennen. Iris en ikzelf hadden dit al eens gezien, dus wij zijn het plaatselijk bier eens gaan proeven, de "Potosina".. en jawel hoor, jakkebah! Lang leve de belgische pintjes. De rest van de dag (en ook onze maagjes) hebben we gevuld met eten, eten en ...eten. Veel te koud om buiten te komen!

Op onze laatste dag in Potosi zijn we naar de "hot springs" in Tarapaya geweest, dit is een dorpje dat 25km verderop lag. Daar was er een meer, gelegen bovenin een vulkaan, en was maar liefst zo´n 3km diep! Dit meer wordt ookwel "Ojo del Inca" genoemd. De reden: als het ging waaien dan bleef het water in het midden stil liggen, enkel het water aan de buitenkant bewoog en als je dat van vanboven bekeek dan trok dit op een oog. (En dan had het ook nog iets te maken met een of andere Inca, maar het juiste verhaal weet ik niet meer.) Voor de veiligheid mocht je dan ook niet in het centrum van het meer gaan zwemmen..

Een meneertje stond daar de hele dag te wachten op toeristen die er wilden gaan zwemmen, om die dan 5Bs "entree" aan hem te laten betalen. (Als ze ook maar de kans krijgen, dan slaan ze uit alles geld de Bolivianen!) Dan hebben we die arme man zijn inkomst van de dag gegeven, zodat we een frisse duik konden gaan nemen in het meer. Grappig was dat, want hij gaf ons dan een ticketje om een golfparcours te doen. Maar, zalig warm was het water! En even later hadden we onderwater modder ontdekt, waar we ons dan helemaal mee hadden ingesmeerd, hopend dat dit misschien wel gezond zou zijn voor onze huid, LOL... maar veel invloed had dit blijkbaar niet, dus dan hebben we ons reisje afgesloten met een moddergevecht in het meer!

Volgende week gaan we met AFS het grootste zoutmeer ter wereld bezoeken, Salar de Uyuni!

Chauuuuuuu.

Santa Cruz.

2007-04-18T01:58:42+02:00

Holas !

Op "Witte donderdag", 5 april ben ik samen met Iris voor 10 dagen het tropische Santa Cruz gaan opzoeken. Santa Cruz is een ander departement in Bolivia dat ongeveer 16 uur (in flota) verder ligt van La Paz. En geloof me, het is er heel heet heet heet! Maar dat overleeft een mens wel, en hoe langer je er bent, hoe meer je aan deze hete temperaturen gewend geraakt. Maar dit alles kan ook wel liggen aan het feit dat ik meer geacostumbreerd ben aan "de koude" van La Paz natuurlijk. Nuja, "heet heet heet" zei ik, wel toen we aankwamen zijn we direct de afkoeling gaan opzoeken in het zwembad, zalig!

Dit was ongeveer het meest tranquilo moment van de reis, "het zwembad". Hehe. Voor de rest hebben we niet veel stil gezeten, we zijn Tess gaan opzoeken en zijn dan meteen doorgereisd. Zo hebben we 3 dagen rondgetrokken om 5 verschillende Jezuitische missieposten (San Rafael, San Ignasio, Concepcion, San Miguel, San Javier) te gaan bezoeken. Dat zijn nog kerken van vroeger, echt heel mooi! Normaal is "Charlotte en kerken" echt de foute combinatie, maar ik heb mijn grens wat verlegd en ben samen met Iris en Tess op zondag de paasmis gaan bijwonen! Imagínate!

Daarna zijn we voortgetrokken (zonder Tess) naar Vallegrande, een klein koud stadje, waar er een hele historie over Ché Guevara plaatsvond. "Ché" is namelijk vermoord in "La Higuera" (dat is een plaats die iets verderop lag) en daarna hebben ze hem overgebracht naar Vallegrande. Daar in een hospitaal hebben ze onderzocht, door middel van zijn handen af te kappen, of hij wel echt Ché Guevara was. En dan achter dit hospitaal hebben we zijn begraafplaats bezocht.

"Hasta la victoria siempre."

De volgende morgen zijn we samen met de ochtend koude vertrokken naar Samaipata, een klein dorpje. Daar zijn we met zn tweetjes paarden gaan huren, de oude man die de dieren verhuurde klonk al wat dement, maar gelukkig had dit geen "effect" op zijn paarden! Dan zijn we al paardrijdend een berg opgehuppelt, El Fuerte, echt prachtig bovenop de top! El Fuerte is een plaats die op de "werelderfgoedlijst" staat, en dateert nog uit de Pre-incatijd. Daar waren resten te vinden van de prehispanicos (voorspanjaarden) die er hebben gewoond. We hebben dit traject, wat rondom de hele berg ging, gewandeld. Echt interessant en verrijkend! Je kon er ook enkele "condors" zien vliegen, wat uniek is, dit zijn de grootste roofvogels ter wereld die enkel in de Andes voorkomen. Echt mooie vogels. In dit stadje zijn we 2 dagen gebleven, omdat het er zo gezellig was.

Op het moment zelf waren Iris en ik het volledig met elkaar eens: "Konden we dit moment maar delen met familie en vrienden!"

Normaal zouden we nog naar "Las Cuevas" gaan, daar waren 3 watervallen te zien en een meer om in te ploederen, maar het weer viel wat tegen.. regen, regen, regen. Dan maar een archeologisch museum gaan bezoeken. Enkele dagen later zijn we opnieuw vertrokken naar Santa Cruz City, inderdaad.. Que calor!

Eens terug in Santa Cruz City, hebben we enkel nog afgezien van de warmte, gezweet, gerelaxed en voor de windblazer gehangen! In de avond zijn we samen met Tess uitgeweest naar Equipetrol, wat dé uitgaansbuurt is in Santa Cruz. Echt margi op sommige momenten. Zo stond er een rij met "getunede" autos geparkeerd, allemaal met hun koffer open, waaruit grote boxen staken en enkel reggeaton muziek weerklonk! Wij zijn opt gemak iets gaan drinken want om te dansen was het veel te warm! De meisjes liepen dan ook over straat in mini topjes en mini rokjes, een jongens paradijs zou je gaan denken.

Nu ben ik al enkele dagen terug thuis, en slaap ik op een andere kamer. Kheb die van mij moeten opofferen aan mn Boliviaanse zus (Tatiana), die al enkele jaren in Frankrijk woont, en die hier nu op vakantie is voor enkele weken met haar dochtertje (Iris). Ik heb dus heel mn kamer moeten leegmaken, al mn spulletjes opgeruimd enzo, wat wel een raar gevoel gaf. Precies alsof het mn laatste dag hier in Bolivia was. Gelukkig, todavía faltan 3 meses!

Maar alles gaat dus heel goed, ik ben erg gelukkig.. en tot gauw!

Chausito. Besito, Charlotte.

Ergens in één van onze hoteltjes lag een vlaams boekje "Duizend wegen naar geluk", waar vanalle leuke spreukjes instonden, en dit is er eentje uit: "Het geluk zit niet in de bestemming, maar in de geur van de bloemen onderweg." (David Baird)